I właśnie dlatego chcę dziś powiedzieć jedno bardzo proste zdanie, które porządkuje ten chaos:

 

„Emocje to energia” nie jest

faktem biologicznym ani naukowym.

To narracja new age, w której pojęcia z fizyki

zostały uproszczone, zmetaforyzowane

i przeniesione na ludzkie ciało — bez podstaw w biologii i neurofizjologii.

 

Emocje to nie energia.

Emocje to sygnały z ciała.

 

Coraz częściej widzę w duchowości język,

który brzmi mniej więcej tak:

– „usuń program lęku”

– „to tylko stary zapis”

– „to nie Twoje, to matriks”

– „to tylko niska wibracja”

 

I warto powiedzieć to jasno:

to nie ma nic wspólnego z ciałem ani z biologią człowieka.

 

Emocje nie są programami.

Nie są wirusem.

Nie są błędem systemu.

 

Emocje to reakcje układu nerwowego.

Powstają wtedy, gdy ciało:

– chroni się,

– reaguje na bodźce,

– próbuje przywrócić równowagę.

 

Nie da się „usunąć” reakcji biologicznej,

tak jak nie da się usunąć odruchu cofnięcia ręki od ognia.

 

A teraz najważniejsze pytanie:

na czym opiera się ta narracja o „programach”?

 

Nie na neurobiologii.

Nie na fizjologii.

Nie na badaniach nad stresem, traumą czy regulacją.

 

Opiera się na:

– metaforach,

– skrótach myślowych,

– języku, który brzmi mądrze, ale nie ma odniesienia do biologii.

 

Problem nie jest w metaforze.

Problem jest wtedy, gdy metafora zastępuje rzeczywistość ciała.

 

Bo kiedy ktoś mówi człowiekowi w lęku:

„to tylko program, usuń go”,

ciało słyszy:

„Twoja reakcja jest błędem.”

A to prowadzi do:

– wstydu,

– samokontroli,

– odcinania czucia,

– dysocjacji.

 

Ciało nie potrzebuje „czyszczenia”.

Ciało potrzebuje:

– bezpieczeństwa,

– czasu,

– regulacji,

– obecności.

 

Duchowość, która uczy walki z emocjami,

nie prowadzi do wolności.

Prowadzi do jeszcze głębszego odłączenia od siebie.

 

Szczególnie przed świętami,

kiedy emocje nie są problemem do naprawy,

tylko sygnałem, że jest za dużo.

 

I to nie jest matriks.

To jest biologia.

 

Justyna