Bo świadomość i ciało mogą iść dwoma zupełnie różnymi torami.

 

Możesz:

• znać swoje wzorce,

• rozumieć dzieciństwo,

• wiedzieć „dlaczego” coś się w Tobie dzieje,

• mieć dostęp do technik, afirmacji,

• mieć za sobą medytacje, ustawienia, dziesiątki procesów,

…a mimo to — ciało i tak reaguje jak wtedy, kiedy miałaś 7 lat.

Jak wtedy, gdy nikt nie przyszedł.

Jak wtedy, gdy trzeba było się zamrozić, zniknąć.

 

Bo rozumienie nie jest czuciem.

I dlatego duchowy rozwój (czy nawet dobra terapia) nie działają, jeśli nie schodzą do poziomu somatycznej obecności.

 

Co często nie działa — mimo że wygląda jak rozwój:

• „podnoszenie wibracji” – czyli próba ominięcia emocji „niższych”, takich jak smutek, wstyd, złość, rozpacz,

• afirmacje – bo ciało nie wierzy w słowa, tylko w doświadczenie,

• technikoterapia – czyli nieustanne narzędziowanie siebie, zamiast bycia w żywym doświadczeniu,

• duchowa narracja – gdzie wszystko da się wytłumaczyć koncepcją: dusza wybrała, tak miało być, to lekcja, to karma…

• analiza – nawet ta trafna, bo ciało i tak reaguje w swoim czasie, nie w Twoich wnioskach,

• próba zmiany stanu – bo „czucie” nie jest czymś do naprawienia. Jest czymś do przyjęcia.

 

Co wtedy naprawdę działa?

Zatrzymanie się.

Bycie z tym, co jest.

Obserwacja napięcia — bez potrzeby ulgi.

Wejście w ciało — mimo, że ono nie zaprasza.

Zgoda na lęk — zanim zamieni się w coś, co „trzeba zrozumieć” lub „uwolnić”.

To nie wygląda jak terapia.

To nie wygląda jak rozwój.

To wygląda jak prawda.

Niekoniecznie piękna.

Ale pełna.

 

Ciało nie potrzebuje, żebyś je naprawiała.

Potrzebuje, żebyś je w końcu spotkała.

W tym, co niewygodne.

W tym, co nielogiczne.

W tym, co jeszcze nieuzdrowione.

 

Bo uzdrowienie nie dzieje się wtedy, gdy zmieniasz swój stan.

Tylko wtedy, gdy pozwalasz mu być w pełni odczutym.

 

Justyna